Laura’s partner liep zwaar hersenletsel op na val van ladder

Tijdens mijn stage bij VROUW interviewde ik Laura van Dalsum over hoe haar leven plotseling veranderde nadat haar partner van een ladder viel en zwaar hersenletsel opliep. Hieronder lees je een aantal alinea’s uit het artikel. Het volledige verhaal is te vinden op VROUW.nl.

Beeld: De Telegraaf

Laura van Dalsum (29) is al negen jaar samen met Mark (31). Samen zijn ze ouders van Lynn (2) en Mick (9 maanden). Tot anderhalf jaar geleden hadden ze samen een onbezorgd leven, maar dat veranderde toen Mark een ongeluk kreeg en alles opnieuw moest leren.

Onbezorgd leven

„Eigenlijk hadden we best een druk, maar fijn sociaal leven. Mark werkte voor zichzelf als timmerman, ik had mijn baan in de communicatie en we hadden geen bijzondere toekomstplannen, behalve twee kindjes krijgen.

Met de komst van ons eerste kindje veranderde dat wel wat, natuurlijk moet je dan meer plannen en daar je weg in vinden. Met hulp van opa’s en oma’s ging dat heel relaxed. Mark was altijd best introvert, maar een hele lieve en zorgzame vader in die tijd. Onze dochter Lynn was zes maanden en ik was net opnieuw zwanger geraakt toen het gebeurde.”

Het ongeluk

Het was december 2023. Mark ging naar mijn ouders om te helpen met klussen en ik bleef thuis met Lynn. Rond de middag belde mijn moeder om te vertellen dat hij van de ladder was gevallen en met spoed naar het RadboudUMC was gebracht.

Toen hij niet gewoon naar het plaatselijke ziekenhuis werd gebracht, wist ik al: dit is serieus. Mark is direct bij de spoedeisende hulp in coma gebracht. Ik ben er met zijn moeder heen gegaan. We waren een paar uur verder voordat we hem mochten zien. Toen hij naar de IC werd overgeplaatst, drong het pas echt door hoe ernstig het was.

Revalidatie

Na vijf maanden coma is hij eerst naar een revalidatiecentrum in Eindhoven gegaan, maar dat paste niet goed bij zijn leeftijd en letsel. In mei is hij daarom overgeplaatst naar het Daan Theeuwes Centrum in Woerden, speciaal voor jongeren met hersenletsel. Daar zag je eindelijk wat vooruitgang. Meer therapieën en meer leeftijdsgenoten. Dat deed hem goed.

Zorgen

Je hoop verschuift steeds: als hij het maar overleeft, als hij maar weer kan praten, als hij maar niet rolstoelafhankelijk blijft. Het is frustrerend als je geen duidelijkheid krijgt over waar het eindigt.

Het geduld raakte eigenlijk na een paar maanden al op. Ik was in de bloei van mijn leven met twee jonge kinderen en dat had ik heel anders voor me gezien. Alles stond stil, dus er was veel verdriet en frustratie.

Weer thuis

Vanaf augustus mocht hij voor het eerst in het weekend naar huis en inmiddels is hij er zelfs vier dagen. Het is fijn dat het weer een beetje normaal voelt. Niet alles, maar veel wel. Op vrijdagen proberen we echt tijd samen te nemen. De kinderen gaan naar de opvang en wij gaan lunchen of even iets doen. Dat is heel waardevol. Thuis is er meer rust en Mark is echt weer meer vader. Het is niet zoals het was, maar we zijn weer een team.”