Terwijl Daphne haar dochtertje van 2 met leukemie verzorgde, kreeg ze zelf borstkanker

Tijdens mijn stage bij VROUW kreeg ik de kans om voor mijn eerste artikel Daphne Rekers te interviewen. Ze vertelde openhartig over de periode waarin haar dochter de diagnose leukemie kreeg en hoe ze zelf in diezelfde tijd ook borstkanker bleek te hebben. Ze stelde haar eigen ziekte op de achtergrond om er volledig te kunnen zijn voor haar gezin. Ondanks alles bleef ze positief in het leven staan. Inmiddels zijn ze gelukkig allebei hersteld. Hieronder lees je een aantal alinea’s uit het artikel. Het volledige verhaal is te vinden op VROUW.nl.

Daphne Rekers (44) woont samen met haar man en dochters Amber (13) en Madée (9). Hun leven veranderde toen Madée op tweejarige leeftijd leukemie kreeg. Alsof dat niet genoeg was, werd bij Daphne kort daarna borstkanker vastgesteld. Terwijl ze voor haar dochter vocht, moest ze ook haar eigen ziekte doorstaan. Ze deelt hoe ze zich staande hield en hoe haar gezin veranderde.

Het begin

„Voordat ons gezin geconfronteerd werd met ziekte waren we eigenlijk een jong gezin dat veel leuke dingen deed samen, zoals fietsen en naar de kinderboerderij. Naast werk en de gewone dagelijkse dingen genoten we echt van alle fases waar de kinderen doorheen gingen.”

Een plotselinge wending

„Op vrijdag 22 juni 2018 - ik herinner me het als de dag van gisteren - had mijn man frietjes gehaald waar Madée normaal gesproken dol op is, maar nu wilde ze niet eten. Nadat hij Amber naar gym had gebracht keek hij naar Madée en zei: ’Wat heeft Madée?’ Toen pas zag ik dat ze enorme zwellingen onder beide oren had. We zijn halsoverkop de auto ingestapt. Bij de spoedpost in Almelo stond er al een arts klaar en er volgden gelijk scans en bloedonderzoeken.

De diagnose

„Nog geen twee uur later kwam een arts met het bericht: ’Madée heeft leukemie en het is zo ernstig dat er een ambulance klaarstaat. Jullie gaan nu met spoed naar Utrecht.’

Toen ik de ambulance instapte zei de arts tegen me: ’Ik hoop dat jullie Utrecht halen, want ze is écht doodziek.’ Ik had wel eens van leukemie gehoord en het zijn altijd de verhalen die niet goed aflopen. Ik dacht echt dat ze dood ging.

In de ambulance wilde ik meteen googelen naar leukemie, maar mijn mobiel was leeg. Intussen bleef Madée maar vragen wat we gingen doen en ik kon alleen maar zeggen ’Mama weet het niet.’ Dat was echt verschrikkelijk.”

Een zware start

„Toen we werden ontvangen bij het Wilhelmina Kinderziekenhuis moest ze meteen door naar de ic. De eerste zorg was of ze het zou halen. Het was net alsof ze zichzelf eraan overgaf. Ze lag als een klein humpie in dat bed aan allemaal apparatuur."

Het behandeltraject

„We leefden in de periode die volgde van uitslag naar uitslag. Los van de therapieën kreeg ze elk behandelblok andere medicijnen waarop ze elke keer weer anders reageerde en elke keer andere bijwerkingen had. Ik stond continu aan.”

Nog een diagnose

„Na haar eerste jaar aan behandelingen merkte ik dat ik me erg moe voelde. Ik voelde een knobbeltje in mijn borst, maar ik was druk met Madée, dus ging al snel weer over tot de orde van de dag. Pas later zei een vriendin dat ik er echt mee naar de huisarts moest gaan.

De huisarts gaf aan dat het waarschijnlijk mijn cyclus of een cyste was, maar hij wilde me gezien de situatie met Madée niet te lang laten wachten. Ik kon al snel bij het ziekenhuis terecht voor een echo. Na de echo wilde de arts een biopt afnemen. Toen keek ik al hoofdschuddend naar mijn man.

Dezelfde dag werd ik om kwart over 5 door de arts gebeld. Het eerste wat hij zei was: ’Ik weet dat jullie al in een heel lastig parket zitten met jullie zieke dochter, maar ik kan het echt niet anders maken, het is toch borstkanker.’ Dat was een enorme schok.”

Dubbele strijd

„Terwijl ik door mijn eigen behandelingen ging, was Madée volop in haar traject. Ze kreeg chemo en haar weerstand was zo laag dat ze helemaal onder de etterende waterwratjes kwam te zitten. Dat deed haar het meest pijn. Daarnaast kreeg ze dexamethason (een sterke ontstekingsremmer), waardoor ze veranderde in een ander kind. Ze was continu boos, alleen maar met eten bezig. Als ik niet had wat ze wilde eten, werd ze woedend. Dat heeft bijna drie jaar geduurd en was haast niet vol te houden. Vooral voor Amber was het lastig. Haar zusje was onherkenbaar en dat vond ze heel moeilijk.”

Een leven na kanker

„Nu hebben we een leven na kanker. Madée hoeft sinds december nog maar één keer per jaar op controle. Ik heb de hormoontherapie net afgerond en de uitslag van mijn laatste controle was goed. De angst dat het terug komt blijft wel, maar op een gegeven moment durfde ik ook wat meer los te laten en kwam er meer rust in het gezin.

Kanker liep als een rode draad door ons leven, maar het trad niet op de voorgrond. We zijn als gezin nog hechter geworden. Materialistische dingen zijn minder belangrijk voor ons. Gezondheid en samenzijn zijn is wat echt telt.”